منشا آرامش روانی من، ذهن من و افکار معلق در آن است. با وجود تمام مسکن‌ها، آغوش‌ها، مخدر‌ها و موارد دیگر، آرامش من نهایتا یک حالت ذهنی است. حالتی که در آن ذهن به مثابه یک پناهگاه عمل می‌کند. این پناهگاه ساخته نمی‌شود مگر آنکه ذهن، نگاه من را به واقعیت‌های آرامش بخش محدود سازد و وقایع دیگر را یا تحریف کرده یا موقتا یا دائما فراموش کند. آیا پناهگاه من دروغگو است؟